W kręgu włoskiej sonaty wiolonczelowej, vol. 2: Roberto Trainini, Stella Pontoriero/23.04.2026

W czwartek 23 kwietnia 2026 r. o godz. 19:00 zapraszamy do Auli Stuligrosza na recital kameralny:

Roberto Trainini

wiolonczela

Stella Pontoriero

fortepian

W programie:

Felix Mendelssohn Variationes concertantes op. 17

Mario Castelnuovo-Tedesco Sonata na wiolonczelę i fortepian op. 50:
Arioso
Arietta con variazioni

Johannes Brahms Sonata D-dur op. 78:
Vivace ma non troppo
Adagio
Allegro molto moderato

wstęp wolny

Roberto Trainini urodził się w Bari w 1975 roku. Naukę gry na wiolonczeli rozpoczął w wieku 10 lat pod kierunkiem swojego wuja, Saveria Loiacono, pierwszego wiolonczelisty opery w Montevideo. Kontynuował studia w Konserwatorium „N. Piccinni” w Bari u Vincenza Caminitiego, pod którego kierunkiem uzyskał dyplom w 1995 roku, zdobywszy wcześniej liczne nagrody krajowe dla młodych wiolonczelistów (Vittorio Veneto 1990 – I nagroda, Lorenzo Perosi-Biella 1993 i 1995 – I nagroda, SMM Mediolan 1995 – III nagroda).

W 1996 roku, dzięki prestiżowemu stypendium, przeniósł się do Szwajcarii, aby kontynuować naukę pod kierunkiem Radu Aldulescu w International Menuhin Music Academy w Gstaad, gdzie studiował również muzykę kameralną z Igorem Oistrachem, Alberto Lysy i Yehudim Menuhinem. W 1999 roku został przyjęty do klasy solistycznej Wolfganga Mehlhorna w Hochschule für Musik w Hamburgu, gdzie w 2003 roku ukończył studia z najwyższymi ocenami i wyróżnieniem („summa cum laude”), wykonując Koncert wiolonczelowy A. Dvořáka op. 104 z Hamburger Symphoniker.

Doskonalił się również pod kierunkiem Michela Straussa w Konserwatorium Paryskim, Niklasa Schmidta w Hamburgu, a w 2003 roku kontynuował naukę u Stevena Isserlisa w Prussia Cove w Anglii. Po udziale w renomowanych konkursach międzynarodowych (Markneukirchen 2001 – IV nagroda, Elise Meyer-Hamburg 2001 – I nagroda, Belgrad 2005 – finalista i IV miejsce, Bonucci 2003 – nagroda specjalna „G. Padroni” dla najlepszego włoskiego uczestnika) ugruntował swoją pozycję jako wszechstronny wiolonczelista: zarówno jako kameralista, jak i solista, jego repertuar obejmuje muzykę od wczesnego baroku (na instrumentach historycznych) po utwory współczesne.

W 2003 roku był wiolonczelistą Quartetto Scardanelli (specjalizującego się w muzyce współczesnej) oraz studiował i współpracował z kompozytorką Sofią Gubajduliną (Duo na skrzypce i wiolonczelę, „Canto del Sole” – koncert na wiolonczelę, chór kameralny i perkusję). W 2002 roku wykonał prawykonanie światowe utworu „Noumi” na wiolonczelę i fortepian Serge’a Kaufmanna podczas festiwalu Moulin d’Andé. W latach 2004–2009 był pierwszym wiolonczelistą solowym Opery w Lüneburgu, a w 2009 roku objął stanowisko pierwszego wiolonczelisty Orkiestry Państwowej Cypru w Nikozji oraz Singapore Symphony Orchestra. Od 2006 roku jest członkiem założycielem Hamburg String Sextet oraz Anton Rubinstein Piano Trio.

W 2001 roku wygrał konkurs Akademii w Hamburgu, która powierzyła mu wiolonczelę V. Postiglione z 1899 roku z Neapolu (do 2005 roku). Następnie Fundacja Orpheon (po konkursie) użyczyła mu w latach 2007–2009 cennej anonimowej wiolonczeli z północnych Włoch (ok. 1760), na której rozwijał praktykę wykonawczą muzyki barokowej – zarówno basso continuo, jak i repertuar solowy (Vivaldi, Leo, Porpora, Boccherini). Występował w Niemczech, Turcji, Meksyku, Włoszech, Chinach, Rumunii, Ekwadorze i Korei. Współpracuje z dyrygentem Michele Santorsolą przy odkrywaniu włoskiego repertuaru XX wieku na wiolonczelę i orkiestrę. Odniósł duży sukces wykonując Koncert wiolonczelowy R. Schumanna op. 129 z Orkiestrą Radia w Tiranie w 2012 roku pod dyrekcją Ermira Krantji. Z tym samym koncertem zastąpił Mishę Maisky’ego z Orkiestrą Symfoniczną w Catanzaro pod batutą Paolo Olmiego. Prowadzi kursy mistrzowskie w Polsce i Japonii, współpracując z artystami takimi jak Gérard Poulet, Luz Leskowitz i Vladimir Mendelssohn.

Od 2012 roku jest profesorem wiolonczeli w Konserwatorium „C. Monteverdi” w Bolzano; od 2015 roku profesorem w Academia de Arte de Florencia w Meksyku.

Od 2014 roku znajduje się na liście artystów Brilliant Classics, dla których nagrał m.in. komplet utworów Giuseppe Martucciego na wiolonczelę i fortepian z pianistą Massimiliano Ferratim, Sonatę Césara Francka oraz Sonatę „Kreutzer” Ludwiga van Beethovena z pianistą Cristianem Burato. Dla wytwórni Naxos nagrał płytę z muzyką Mario Castelnuovo-Tedesco (pierwsze nagranie światowe).

W 2024 roku został artystą wytwórni Tactus, dla której nagrał płytę z pierwszą sonatą na wiolonczelę i fortepian Alfredo Caselli oraz utworami włoskich kompozytorów generacji lat 80., wraz z pianistką Stellą Pontoriero. W tym samym roku uzyskał doktorat ze sztuk wykonawczych na Uniwersytecie Enescu w Jassach na podstawie pracy poświęconej jego metodzie techniczno-interpretacyjnej gry na wiolonczeli.

Gra na wiolonczeli Alessandro Ciciliati (2009), anonimowej weneckiej wiolonczeli z końca XVII wieku oraz okresowo na instrumencie „Stradivarius del Vaticano”, zbudowanym przez Nicolò Amatiego i zmodyfikowanym przez Antonio Stradivariego w 1620 roku.

Stella Pontoriero ukończyła studia muzyczne w Konserwatorium „F. Torrefranca” w Vibo Valentia, uzyskując dyplom z wyróżnieniem. Uczestniczyła mistrzowskich fortepianowych (B. Lupo, M. Marvulli, M. Pennella, L. Morales, N. Trull, G. Baldocci) oraz muzyki kameralnej (M. Marasco, A. Oliva, P. N. Masi, B. Canino, L. Piovano).

Występowała jako solistka i kameralistka we Włoszech, Rumunii, Japonii, Chinach i Ekwadorze (m.in. z UniRoma3 Orchestra, podczas Ascoli Piceno Festival, w Teatro Ristori w Weronie, Teatro Cilea w Reggio Calabria, w ramach Atlante Sonoro 2013, w Real Academia de España, w Muzeach Watykańskich, Oratorio del Gonfalone, Mishima Yuyu Hall, w Instytucie Kultury Włoskiej w Tokio, z Filharmonią Państwową Mołdawii), a także w regionach Kampanii i Lombardii (ComoClassica 2013, Mantova Chamber Music Festival 2014) oraz w Hiszpanii (XIII International Master Class and Piano Festival). Współpracowała z artystami takimi jak Paolo Taballione (pierwszy flecista Bayerisches Staatsorchester w Monachium), Andrea Carere (pierwszy flecista Teatro „Cilea” w Reggio Calabria), Salvatore Vella (pierwszy flecista Teatro Bellini w Katanii) oraz Marco Zoni (pierwszy flecista Teatro alla Scala w Mediolanie).

W 2010 roku uczestniczyła w sezonie koncertowym organizowanym przez Fondazione Adkins Chiti: Donne in Musica (członka Międzynarodowej Rady Muzyki UNESCO), występując w Rzymie, Frascati i Alatri.

Jako solistka występowała z Orkiestrą Konserwatorium F. Torrefranca w Vibo Valentia oraz z Orkiestrą Kameralną „Città di Fondi” (wykonując I Koncert fortepianowy J. Brahmsa podczas „Fondi Music Festival 2012”), odbyła tournée w Japonii poświęcone muzyce Rossiniego, a w Ekwadorze wykonała II Koncert fortepianowy Brahmsa z Orkiestrą Symfoniczną w Cuenca.

Laureatka konkursu na stypendium Konserwatorium Torrefranca na rok akademicki 2008–2009, współpracowała z klasami instrumentów dętych; w latach akademickich 2009–2010, 2010–2011, 2011–2012, 2014–2015 oraz 2015–2016 była mianowana tutorką fortepianu w tym samym konserwatorium.

Zdobyła liczne nagrody w konkursach krajowych i międzynarodowych (I nagroda absolutna oraz nagroda specjalna w Międzynarodowym Konkursie „S. Francesco di Paola” 2015 w dziedzinie muzyki kameralnej; I nagroda w Międzynarodowym Konkursie Mèlos 2016; II nagroda w Konkursie Magliano Sabina 2016; I nagroda absolutna w Międzynarodowym Konkursie „Jacopo Napoli” 2016; I nagroda absolutna w Międzynarodowym Konkursie „Città di Mercato S. Severino” 2016; I nagroda w Europejskim Konkursie „Città di Filadelfia” 2016; I nagroda absolutna Ama Calabria 2016; I nagroda absolutna w Międzynarodowym Konkursie Curci w Barletcie 2016; II nagroda w Konkursie Narodowym „Suoni dall’Aspromonte” 2015; nagroda specjalna w 40. Konkursie Cilea w Palmi, a także wyróżnienia w konkursach Bach, Promenade i innych).

Jako pianistka współpracuje z Akademią Fletową w Reggio Calabria oraz wielokrotnie współpracowała z wybitnymi muzykami, takimi jak S. Vella, G. Roselli, Di Giorgi, M. Marasco, Marco Zoni, D. Formisano, A. Oliva, A. Carere, Paolo Taballione, Elisabeth Franch, Christian Farroni (profesor Liceu w Barcelonie), Ulla Miilmann (pierwsza flecistka Danish Symphony Orchestra i profesor Royal Danish Academy of Music) oraz Mario Caroli (profesor Hochschule für Musik we Fryburgu).

Regularnie występuje w Graces Trio wraz ze skrzypaczką Marią Teresą De Sanio i wiolonczelistką Livią De Romanis. W 2015 roku uzyskała dyplom z muzyki kameralnej pod kierunkiem Maestro Carlo Fabiano w Accademia Nazionale di Santa Cecilia.

W 2024 roku została artystką wytwórni Tactus, dla której nagrała płytę z pierwszą sonatą na wiolonczelę i fortepian Alfredo Caselli oraz innymi utworami włoskich kompozytorów generacji lat 80., wraz z wiolonczelistą Roberto Traininim. W tym samym roku uzyskała doktorat ze sztuk wykonawczych na Uniwersytecie Enescu w Jassach na podstawie rozprawy poświęconej muzyce kameralnej Alfredo Caselli.

Jest profesorem muzyki kameralnej w Konserwatorium Claudio Monteverdi w Bolzano.

_{fot. Balthazar Zuñiga}

Opieka merytoryczna: Katedra Instrumentów Smyczkowych, Harfy i Gitary